نیلوفر ندایی

من را نیلوفر و گاهی به خاطر فامیلی‌م ندا صدا می‌کنند. تا الآن هم که زنده مانده‌م، بعضی وقت‌هاش را داستان می‌نویسم، بعضی وقت‌هاش را تئاتر بازی می‌کنم. گاهی آن بینابین فلوت می‌زنم و اگر صدایم نگیرد، آواز هم می‌خوانم. هرچند پدرم در آرزوی موزیسین شدن من ناکام ماند؛ با این حال، چند وقتی هست که موسیقی برای همه، جای تمام شکست‌ها و سرخوردگی‌های من را در رابطه با موسیقی پر کرده‌ است. جا و راهی که در آن، من با آدم‌ها جنگی ندارم، اخم نمی‌کنم، خسته نمی‌شوم و به جای همه‌ی این‌ها راست می‌ایستم، به چشم‌های آدم‌ها نگاه می‌کنم، لب‌خند می‌زنم و همه، کنار هم می‌خوانیم، می‌خندیم و با خیال راحت از موسیقی لذت می‌بریم.