مجموعه موسیقی برای همه با همکاری سیف الله شکری، پروژه‌ای را در قالب سومین فستیوال بین‌المللی موسیقی معاصر تهران با عنوان «الواح پولادین» طراحی و اجرا نمود. این پروژه با هدف معرفی ساز الواح پولادین و معرفی امکانات و ویژگی‌های منحصر به فرد آن برگزار شد. مجموعه موسیقی برای همه با اجرای یک پرفورمنس اقدام به معرفی ظرفیت های موسیقایی این ساز در افتتاحیه سومین فستیوال بین‌المللی موسیقی معاصر تهران در محل موزه هنرهای معاصر تهران نمود و پس از آن سازه الواح پولادین در طول فستیوال در محوطه تالار حافظ جانمایی گردید تا مخاطبان و علاقه‌مندان بتوانند امکان نواختن با این سازه را تجربه نمایند.
پس از آن پروژه الواح پولادین در روز جهانی موزه‌ها نیز با همکاری کمیته ملی موزه‌های ایران (ایکوم) در خانه هنرمندان ایران با حضور هنرمندان و اهالی سازمان میراث فرهنگی به اجرا گذاشته شد.

سازه الواح پولادین متشکل از چندین لوح فلزی بر روی چارچوبی از جنس چوب و گاه فلزی نصب شده و با مضراب های چوبی مختلف قابل نواخت می باشد. الواح این ساز در طرح عبدالقادر مراغی در 3 ردیف و به تعداد 46 لوح در چارچوبی از جنس چوب محصور شده است. هر یک از این الواح 2 سوراخ در بالا و یک سوراخ در پایین داشته که توسط 3 ریسمان در این چارچوب محکم می گردید. برای کوک نمودن ساز از گوشی های چوبی استفاده شده که این عمل با چرخش گوشی ها و شل و سفت شدن ریسمان‌ها انجام می گرفته است. در تصویری از کتاب مقاصد الالحان  عبدالقادر  که در کتابخانه لیدن موجود می باشد در ردیف سوم 18 لوح آورده شده است. این ساز برای اولین بار در سال 1391 با تعداد 18 لوح توسط سیف الله شکری احیا و در موزه موسیقی تهران موجود می باشد. پس از آن چندین نمونه با تعداد لوحهای 32، 40 و 45 با سازه های متنوع ساخته شده است.

سیف‌الله شکری (متولد 1354، قزوین) پژوهشگر، موسیقی دان و سازنده ادوات موسیقی است. او در سن 17 سالگی ساخت ادوات موسیقی را با مطالعاتی گسترده برای علمی ‌کردن ساخت سازهای معاصر آغاز کرد. با این پیش‌زمینه، در سال 1378 پژوهش‌هایش را برای ساخت سازهای باستانی شروع کرد و برای سرعت‌ بخشیدن به این کار، نخستین کارگاه ساخت ادوات موسیقی را در استان قزوین پایه‌گذاری کرد و سال بعد، نخستین کلاس‌های علمی ساخت ساز را در سازمان صنایع دستی کشور در این استان برپا داشت. شکری در نیمه‌ی آغازین دهه‌ی 80 به پژوهش در زمینه‌ی ساختارشناسی و علمی‌ کردن مراحل ساخت سازهای تنبور و سه‌تار دست یازید. وی هم‌چنین نقشه مهندسی ساز «تار» را طراحی و ساز «هشت تار» را ابداع و ثبت کشوری کرد و توانست با بهره از هنر معرق تا 6000 قطعه را در ساخت سازی ویژه به کار گیرد. شکری در نیمه‌ی دوم دهه‌ی 80 کهن‌ترین «چنگ» ایران و جهان، با دیرینگی 6000 سال، و «بربت» میان‌رودان با پیشینه‌ی 4700 سال را به سفارش و پشتیبانی سازمان ملل متحد ساخت. وی سپس چنگی از قزوین را که از آنِ سده‌ی نهم قمری بود، برای موزه‌ی مردم‌شناسی این استان بازسازی کرد. شکری چندی بعد، ساز «سروش» را ابداع کرد. در آبان‌ماه 1389، رئیس‌جمهور و هیأت دولت از ساز ملی «فرش»، که استاد شکری با الهام از دار قالی ساخته است، رونمایی کردند. شکری در دو سال اخیر توانسته است نخستین دستگاه سیم‌ساز در ایران را طراحی کند و بسازد و همچنین «چنگ» 3000 ساله‌ی تمدن ایلام، «بربت» جام ارجان (1000 سال پیش از میلاد)، «بربت» ایلامی (1000 سال پیش از میلاد)، «لیر» اشکانی و «نی» 3000 ساله خوزستان را بازسازی و سازهای «نگاره» و «9 اکتاو» را ابداع کند.