آنیتا واحدی

من آنیتا هستم. ویلن می‌نوازم از ده سالگی.
درس می‌دهم از هجده سالگی. موسیقی را اما فقط در هنرستان موسیقی یا دوره‌ی چهارده ماهه‌ای که در ویَن گذراندم، نشناختم. در هم‌نوازی ها شناختم/ در کتاب خواندن‌ها؛ در پرسیدن‌ها/ گوش کردن‌ها/ در شعر/ در زندگی نامه‌ها/ در یک لیوان شربت خنکِ آناناس،که معلمِ نُت خوانی، کنارِ کتابم می‌گذاشت و با لبخند و حوصله برایم ماجرای نُت‌ها را تعریف می‌کرد/ در ساعت‌های استراحتِ بین دو تمرین، که وقت چای و پرسیدن بود؛ وقتِ یاد گرفتن از نوازنده‌ها و رهبرهای ارکستری، که بیش از من موسیقی را می شناختند. پس از آنها تقلیدِ درست نواختن و درست عاشقِ موسیقی بودن می‌کردم.
راستش هنر را هیچ دانشگاهی ، درست بلد نیست.
لذت بردن از جهانِ هنر هم، فقط در تالار های بزرگ نیست که شکل می‌گیرد. کنارِ هم شنیدن و کشف کردن، کِیفِ بیشتری از اضطرابِ رقابت‌های هنری دارد. ما در "موسیقی برای همه" همین می شویم. همین که کنار هم از صداهایی که لزوماً از سیم و پوست نمی‌آیند، و از آوازهایی که می سازیم کِیفِ دنیا را بِبَریم